The Asteroids Galaxy Tour - Out of Frequency

The Asteroids Galaxy Tour, wie? Wat als ik je nu een biertje aanbied, een Heineken welteverstaan, hoor je dan ineens een hoog piepstemmetje in je hoofd, horende bij een blonde zangeres? Juist, The Asteroids Galaxy Tour! Bekend bij velen, gekend door weinigen. Maar daar wil de Deense band verandering in brengen met hun tweede album Out of Frequency.

1. Gold Rush Pt. I
2. Dollars in the Night
3. Gold Rush Pt. II
4. Major
5. Heart Attack
6. Out of Frequency
7. Cloak & Dagger
8. Arrival of the Empress (Prelude)
9. Theme From 45 Eugenia
10. Mafia
11. Ghost In My Head
12. Suburban Space Invader
13. Fantasy Friend Forever
14. When It Comes To Us


Hier verkrijgbaar: http://www.freerecordshop.nl/muziek/out-of-frequency-ltd-the-asteroids-galaxy-tour-4050538001884

Bijna vier jaar na hun debuutalbum Fruit, komt TAGT met hun tweede album Out of Frequency. Met dit album hebben ze alle ideeën over het maken van een serieus album compleet laten varen en zijn ze zich juist extra gaan richten op een veel stijl / weinig inhoud aanpak. Dit heeft geleid tot stylistisch één van de beste albums van dit jaar (of zelfs jaren), maar helaas gaat dit wel ten koste van de muziek.

Waar fruit nog een aantal goede popsongs had, waaronder 'Around the Bend' en 'The Golden Age' die we respectievelijk kennen van de Apple en Heineken reclames, heeft OoF dat in mindere mate. Het klinkt allemaal te sylistisch, waardoor het bijna kitscherig wordt. De hoge uithalen van zangeres Mette Lindberg doen de nummers ook geen goed. Je houdt ervan of je houdt er niet van natuurlijk, maar overdaad schaadt evengoed waardoor de nummers zelfs een liefhebber van zo'n stem tegen kunnen gaan staan. Het popgevoel dat we hoorden op Fruit lijkt ver te zoeken op Out of Frequency.

Uitzonderingen daargelaten, want 'Heart Attack' blijft voor mij toch wel een redelijk goed popnummer, zei het wel met een totaal onzinnige tekst. Waar het uiteindelijk op neerkomt, is dat het album te overdadig is. Het is te lang, teveel ongeremde zang van Mette Lindberg en te theatraal en cartoony. Een perfect album voor de stylisten, een matig album voor de muziekliefhebber.

Review: Bruce Springsteen - Wrecking Ball

Eerder heb ik al een preview geschreven over dit album waarin ik aangaf dat er ook een review zou komen. Nou hier is ie dan! Zoals ik al verwachtte horen we inderdaad weer de maatschappijkritische Bruce op Wrecking Ball, al hoef je daar echter geen helderziende voor te zijn. Toch raar om een multimiljonair te horen zingen over economische crises, hard werken en een onrechtvaardig Amerika. Maar bij the Boss deert dat niet en slik je het gewoon als zoete koek.

1. We Take Care of Our Own
2. Easy Money
3. Shackled and Drawn
4. Jack of All Trades
5. Death to My Hometown
6. This Depression
7. Wrecking Ball
8. You've Got It
9. Rocky Ground
10. Land of Hope and Dreams
11. We Are Alive  


Onder andere hier verkrijgbaar: http://www.freerecordshop.nl/muziek/wrecking-ball-bruce-springsteen-0886919425420

Om toch even terug te komen op dat multimiljonair-dingetje, Bruce weet natuurlijk als geen ander hoe het is om echt in een crisis te leven. Hij is zelf als arme straatrat opgegroeid en zelfs nu hij wat op leeftijd begint te raken werkt hij zich nog de benen onder zijn lijf vandaan.

Die werklust blijkt ook wel uit het feit dat Wrecking Ball alweer het zeventiende (!!) studio-album is van Bruce. Op dit album is Bruce weer boos en niet al te subtiel (wat te denken van teksten als "They destroyed our families, factories/And they took our homes/They left our bones on the plains/The vultures picked our bones" en "If I had me a gun I'd find the bastards and shoot 'em on sight"), zoals we het graag horen.

'We Take Care of Our Own' is de albumopener van Wrecking Ball. Hierin stelt Bruce enkele vragen die hij in de verdere nummers van het album probeert te beantwoorden. Elk nummer heeft zo zijn eigen protagonist, al gaat het veelal over de 'hardwerkende man' die het meeste onrecht aangedaan wordt door 'zijn Amerika'.

Zo horen we op 'Jack of All Trades' een man die alles aanneemt om geld te verdienen. Hij probeert zijn geliefde ervan te overtuigen dat alles goed komt, maar hij gelooft duidelijk hoorbaar zijn eigen woorden niet. Een voorbode op onheil, met de veelzeggende tekst "If I had me a gun, I'd find the bastards and shoot 'em on sight".

Maar Wrecking Ball kent niet enkel depressie. 'You Got It' is een bluesy nummer met een wat vage tekst. Ik bedoel, wat is it? 'Rocky Ground' laat dan weer enigszins stijlbreuk horen, met zelfs een ware rap. Anders dan the Boss ooit heeft laten horen, maar het past perfect op het album. Sowieso, ook al is the Boss nog zo kwaad, zijn muziek is altijd krachtig en hoopvol.

Het laatste nummer 'Land of Hope and Dreams' is dan ook louter hoopvol, al is het in principe een ode aan het leven door overledenen. Een beetje vreemd en fascinerend, maar zeker goed. Een passende afsluiter van wat misschien wel één van Bruce's beste albums is.

Katie Melua - Secret Symphony

Katie Melua is weer terug. Nadat haar laatste album The House (onterecht) lichtelijk geflopt is, is er nu Secret Symphony. Op dit album keert Katie terug naar haar roots en laat ze de elektronische elementen van The House achter zich.

1. Gold In Them Hills
2. Better Than a Dream
3. The Bit That I Don't Get
4. Moonshine
5. Forgetting All My Troubles
6. All Over the World
7. Nobody Knows You When You're Down and Out
8. The Cry of the Lone Wolf
9. Heartstrings
10. The Walls of the World
11. Secret Symphony

Hier verkrijgbaar: http://www.freerecordshop.nl/muziek/secret-symphony-katie-melua-0802987034425

Hoewel Katie eigenlijk besloten had om haar stem enkel nog te lenen aan nummers die geschreven zijn door anderen, heeft ze toch haar schrijfkunsten aangesproken voor Secret Symphony. Zo schreef zij het autobiografische 'Forgetting All Your Troubles' en heeft ze meegeschreven aan 'The Cry of the Lone Wolf' en 'Heartstrings'. Voor de rest bevat de cd pareltjes van producer Mike Batt en herinterpretaties van verschillende topschrijvers.

Openingstrack 'Gold In Them Hills' is een uitgeklede versie van Ron Sexsmith en Chris Martins origineel. Katie's stem klinkt volwassen en rijk, maar bovenal laat zij horen dat zij haar indrukwekkende bereik met gemak weet te controleren.

De langzame maar prachtige ballad 'Better Than a Dream' wordt opgevolgd door het meer edgy nummer 'The Bit That I Don't Get', wat een paar toonsoortwisselingen kent om het gevoel van een verloren liefde zeer geslaagd weer te geven. Deze afwisseling van muziekstijlen is de kracht van het album, het houdt het interessant. Zo horen we onder andere de kenmerkende blues- en jazzelementen op het door Fran Healy geschreven 'Moonshine', perfect uitgevoerde rockabilly op 'Heartstrings' en zelfs wat country op 'The Bit That I Don't Get'.

Hoogtepunt van het album is het door Katie zelf geschreven 'Forgetting All  My Troubles'. Dit nummer stelt Katie in staat om haar kunnen perfect te etaleren en ook de teksten weerspiegelen een nieuw bereikt niveau van volwassenheid.

The House was een redelijk radicale stijlwisseling voor Katie en met Secret Symphony keert zij weer enigszins terug naar waar zij het beste uitkomt. Secret Symphony is een geweldig album, wat de grens tussen pop en klassiek doet vervagen.

Paul McCartney - Kisses on the Bottom

Paul McCartney wordt dit jaar alweer 70. Een respectabele leeftijd, die ik hem nog zeker niet zou geven met zijn nog altijd bruine (geverfde?) haar en jeugdige uitstraling. Jeugdig kun je zijn nieuwe album met de dubieuze titel Kisses on the Bottom echter niet noemen. De cd staat voornamelijk vol met covers uit de jaren '20, '30 en '40.

1. I'm Gonna Sit Right Down and Write Myself a Letter
2. Home (When Shadows Fall)
3. It's Only a Paper Moon
4. More I Cannot Wish You
5. The Glory of Love
6. We Three (My Echo, My Shadow and Me)
7. Ac-Cent-Tchu-Ate the Positive
8. My Valentine
9. Always
10. My Very Good Friend the Milkman
11. Bye Bye Blackbird
12. Get Yourself Another Fool
13. The Inch Worm
14. Only Our Hearts

Onder andere hier verkrijgbaar:
http://www.freerecordshop.nl/muziek/kisses-on-the-bottom-paul-mccartney-0888072333697

Kisses is een album vol nummers die McCartney al sinds zijn jeugd kent en zijn eigen schrijfstijl sterk heeft beïnvloed. McCartney heeft veel respect voor deze klassiekers en dat hoor je terug op zijn charmante nieuwe album. Kisses komt relaxed en moeiteloos over, alsof McCartney niets te doen had en toen maar besloot deze nummers op te nemen, in positieve zin uiteraard.

Naast covers staan er ook twee nummers op Kisses die hij zelf heeft geschreven. 'My Valentine' is een ballad waarop Eric Clapton de gitaar heeft ingetokkeld en op 'Only Our Hearts' horen we een orkestraal arrangement. Geen rockende nummers dus op dit album. Wat we wel horen zijn 14 perfect op elkaar afgestemde liedjes die de liefhebber zeker zullen bekoren. Let op het woordje liefhebber, want ik weet zeker dat niet iedereen van dit album gediend is, door zijn oude en wellicht wat oubollige nummers. Ik moet toegeven dat dit niet het meest spannende album is van McCartney. Dit betekent echter niet dat dit een slecht album is. McCartney krijgt het altijd voor elkaar om enkele pareltjes op zijn album te hebben staan en op Kisses on the Bottom is dat niet anders. Dat deze pareltjes door anderen zijn geschreven, mag de pret niet drukken.

En om verwarring te voorkomen, Kisses on the Bottom komt van het openingsnummer waar de tekst "A lot of kisses on the bottom / I’ll be glad I got ‘em" gezongen wordt, verwijzend naar de 'xxx'-jes onderaan een brief. Een dubbele betekenis, die de niet aflatende humor van McCartney tentoonstelt.

AlascA - Actors & Liars

Als je het hebt over hedendaagse ambachtelijke folk, waar denk je dan zoal aan? Midlake, Fleet Foxes. Dan San misschien. In ieder geval niet direct aan een band uit de polder. Laat staan een band uit Volendam! Toch is het de bakermat van de Palingsound waar de Nederlandse revelatie van het festivalseizoen van 2012 vandaan komt: AlascA. De band AlascA geldt al enige jaren als een belofte. Met het album Actors & Liars lossen zij deze belofte volledig in.

Face I
1. Panta Rhei
2. 155
3. Paint, Tower and Hill
4. Arms of the Arts
5. Actors & Liars
6. Deja Vu

Face II
7. Never Cry Wolf
8. Politics
9. I Dreamed She Was The Universe
10. I Will Go
11. Traveler’s Vesper

Onder andere hier verkrijgbaar: http://www.freerecordshop.nl/muziek/actors-liars-alasca-8714835091882

Actors & Liars kenmerkt zich door een verhalende, melancholische en vooral ook melodische insteek. De sixties en seventies als bloeiperiode van de folk hoor je er in terug, maar ook de middeleeuwen. Over het geheel genomen is het album subtiel en toegankelijk. Prettig voorspelbaar met af en toe een onverwachte uitschieter als ‘Never Cry Wolf’. Dit nummer markeert het begin van Face II (De tweede helft van het album, alsof het een LP betreft) en valt op onder andere door zijn lengte van meer dan zes minuten. In het geval van deze band mag je je dan in de handen wrijven: AlascA weet hoe je een nummer uit moet bouwen!

‘Never Cry Wolf’ begint timide, maar eindigt stormachtig. Hierbij wordt uiteindelijk alles, van elektrische gitaar tot banjo en bombastische percussie, uit de kast getrokken. AlascA slaagt er in groots en meeslepend te zijn en laat daarmee direct ook zien een zeer goed gevoel te hebben als het gaat om balans aanbrengen in een album. Actors & Liars is stijlvast, consistent maar nooit gezapig.

Petje af, zeker als je bedenkt dat je hier te maken hebt met een debuutalbum. Toch is er nog wel een puntje van kritiek: De zang zou zo van een Nick of Simon afkomstig kunnen zijn. Zeer verzorgd, zuiver ook, maar wel een tikkeltje karakterloos. Hoe dan ook, een sterk debuut van een stel ware vakmannen. AlascA heeft internationale potentie, al is de concurrentie beresterk.

Amy Winehouse - Lioness: Hidden Treasures

Postuumalbums, een waardig eerbetoon of gemakkelijk geld verdienen over de rug van een overleden artiest? Die vraag zal niet alleen bij mij rijzen als ik denk aan bijvoorbeeld de postuumalbums van Michael Jackson of (de 25!!) van Tupac. Albums die volstaan met 'nog nooit eerder uitgebracht materiaal'. Allemaal leuk en aardig, maar veelal is dat materiaal niet voor niets nog nooit eerder uitgebracht. Licht bevooroordeeld was ik dus wel toen ik de cd Lioness: Hidden Treasures van Amy Winehouse in mijn cd-speler stopte. 

1. Our Day Will Come
2. Between the Cheats
3. Tears Dry (Original Recording)
4. Will You Still Love Me Tomorrow (2011 version)
5. Like Smoke (featuring Nas)
6. Valerie ('68 Version)
7. The Girl from Ipanema
8. Halftime
9. Wake Up Alone (Original Recording)
10. Best Friends, Right?
11. Body and Soul (Duet with Tony Bennett)
12. A Song for You


Onder andere hier verkrijgbaar: http://www.freerecordshop.nl/muziek/lioness-hidden-treasures-amy-winehouse-0602527903330

Mijn vermoeden werd deels bevestigd toen ik Lioness een luisterbeurt gaf. De makers hebben echt moeite moeten doen om 45 minuten aan materiaal bij elkaar te sprokkelen om tot een volwaardig album te komen. We horen vroege opnames die nooit naar buiten gebracht zouden zijn als Amy nog onder ons was, er zijn grote artiesten ingeschakeld om de nummers op te fleuren (of te voorzien van genoeg materiaal) en de albumafsluiter is een lo-fi vocaldemo waar snel een nummer omheen gebouwd is.

Nou klinkt dit wellicht wat negatief, maar waar Lioness in uitblinkt is het geven van een realistische kijk in het leven van Amy Winehouse. Amy stond niet bekend om haar compassie of überhaupt overtuiging op het podium en dat hoor je op de cd terug. Op de oude opnames hoor je een Amy die mooi probeert te zingen omdat ze wil dat het goed klinkt. Echter horen we in de recentere nummers de herbekende rauwe stem terug uit de laatste periode van haar leven. Het kon haar allemaal niets meer schelen, klaarblijkelijk zong ze enkel nog om zichzelf te vermaken. Dit album vertelt hoe het levensverhaal van Amy zich ontrafelde.

Het merendeel van het materiaal op Lioness stamt uit de periode tussen 2002 en 2004. Uit deze periode komen 'Halftime' en cover 'Our Day Will Come', maar veel meer dan dat heeft ze niet opgenomen na haar album Back to Black. Van het geplande derde album waren enkel opnames van 'Between the Cheats' en 'Like Smoke'. Laatsgenoemde klinkt als een potentiële wereldhit, ware het niet dat enkel het refrein en wat improvisatie-scat opgenomen waren. De laatste twee jaar van haar leven heeft ze amper nog iets opgenomen, los van 'Body and Soul', haar duet met Tony Bennet en 'A Song for You', een cover van Leon Russell. Helaas is er voor gekozen om 'A Song for You' te voorzien van een nieuw muziekarrangement. Het verhaal gaat dat de vocalen opgenomen zijn in de kelder van Amy, waar zij, zichzelf begeleidend op gitaar, het nummer heeft ingespeeld. Na afloop zou zij in huilen uitgebarsten zijn, omdat de tekst van het nummer te herkenbaar voor haar was. Een mooiere afsluiter dan dat nummer, volledig onge-edit, zou er in mijn ogen niet zijn. Maar helaas, wat rest is een matig album, een matig eerbetoon aan een zangeres die beter verdient.

Madonna - MDNA

Madonna is nog altijd The Queen of Pop. De nu redelijk belegen zangeres is de best verkopende vrouwelijke artiest aller tijden, mede door haar shockerende acties en nooit aflatende originaliteit. Van muzikale originaliteit kan zij echter al jaren niet meer beschuldigd worden. Wie weet brengt haar op 26 maart uitkomende nieuwe album daar verandering in.

1. Girls Gone Wild
2. Gang Bang
3. I'm Addicted
4. Some Girls
5. I Don't Give A
6. Turn Up the Radio
7. Give Me All Your Luvin'
8. B-Day Song
9. Superstar
10. I'm a Sinner
11. Masterpiece
12. Falling Free
13. Love Spent*
14. I F****d Up*
15. Beautiful Killer*

*Speciale editie

Onder andere hier te reserveren: http://www.freerecordshop.nl/muziek/m-d-n-a-madonna-0602527968155
Speciale editie: http://www.freerecordshop.nl/muziek/madonna-mdna-del-ed-bonus-cd-madonna-0602527968162

Wanneer de tracklist van MDNA wordt doorgenomen, is het onmogelijk om te ontkennen dat er schokkende nummers op het album staan. Titels als 'I'm a Sinner', 'I F****d Up' en 'I Don't Give A' spreken voor zich, maar naar het nummer 'Gang Bang' ben ik eerlijk gezegd minder nieuwsgierig. De titels zijn dus veelzeggend, maar of de muziek dat ook is, is afwachten. Afgaande op de al uitgekomen single 'Give Me All Your Luvin'' vrees ik het ergste. 

'Give Me All Your Luvin'' lekte (uiteraard geheel onintentioneel) afgelopen november al uit, zei het nog incompleet. De raps van Nicki Minaj en M.I.A. waren namelijk nog niet toegevoegd, waardoor we tot 2 februari hebben moeten wachten op het eindresultaat. Helaas stemt dit eindresultaat me niet veel positiever dan de gelekte versie. Ik vraag me nog steeds af of dit alles is. Tuurlijk, het nummer heeft veel herkenbare elementen uit de hedendaagse popmuziek, waaronder een heuse cheerleader-cheer en een makkelijk te herinneren refrein, maar toch mist het iets. De raps zijn te kort om een indruk achter te laten, waardoor zij vrij weinig toevoegen en Madonna zelf heeft nog nooit zo erg als een overgeproduceerde robot geklonken.

Toegegeven, dit is slechts een enkel nummer en hoeft weinig te zeggen over het hele album. Persoonlijk hoop ik dan ook dat de andere nummers van hogere kwaliteit zijn en dat de shocks niet enkel moeten komen van de absurde nummertitels.